S P E L - I N F O

         

SPACE MADNESS


Uitgever: Spreadcamp / 2011
Ontwerper: Ray Logan, Spreadcamp

Platform: PC.

Systeemeisen:
--- Windows 98 of hoger - CPU 2GHz - 512MB RAM - Radeon 8500/Geforce 3 (DirectX 8.0 of hoger) videokaart - 150 MB HD ruimte - Resolutie van 1280x720 vereist.

Categorie:
Humoristische science fiction, cartoon, vreemde planeet en ruimteschip, minigames, handgetekende 2D beelden ,3de persoon, point & click.

Walkthrough: klik hier voor Marjo's Nederlandstalige walkthrough.

Beschrijving en review:
Professor Marty probeert klonen van zichzelf te maken om de wereldheerschappij te kunnen overnemen. De experimenten op het ruimtelab gaan echter vaak mis en de ontstane mutanten worden dan met het afval op een planeet gedumpt. Dit overkomt ook een rechthoekige, gele doos met één groot oog, die de naam "Ed" aanneemt.
Ed legt zich echter niet bij zijn lot op de planeet neer, zoals de mutanten die er voor hem belandden. Het is dan ook de taak van de speler om van de planeet te ontsnappen, terug te keren naar het ruimteschip en daar te proberen om professor Marty te stoppen in zijn euvele plannen.

De opzet van het verhaal klinkt nogal standaard: wereldheerschappij van slechte wetenschapper voorkomen. Het is dan ook een moeilijke taak, om zo'n verhaallijn boven de middelmaat uit te tillen. Logan slaagt er jammer genoeg niet helemaal in.
Het begint goed, als Ed bijvoorbeeld niet wie of wat hij is, als hij op de planeet arriveert. Maar nadat je via een aantal puzzels in het lokale pizzarestaurant bent beland, kun je het gewoon vragen aan de barman, die je alles uitlegt en je ook nog van een naam voorziet. De barman en alle andere figuranten op de planeet zijn waarschijnlijk ook mislukte experimenten, maar afgezien van de waarzegger, wordt met hun achtergrond en kwaliteiten nauwelijks iets gedaan.
En als Ed eindelijk op het schip is, dit weet te saboteren en tot bij de professor weet door te dringen, is het einde van het spel een anti-climax.

      

De puzzels in het spel zijn prima uitgewerkt en met wat inventief denkwerk goed uit te voeren. Tijdens het spelen krijg je stap-voor-stap te horen wat je volgende missie is. Dit helpt vooral de beginnende adventurespeler om niet doelloos rond te dwalen.
De meeste puzzels zijn gebaseerd op je inventaris. Soms gebruik je een voorwerp meteen, soms moet je het eerst combineren. De inventaris is eenvoudig door rechtsklikken te openen.
Er zitten echter ook twee minigames in het spel. Eentje bestaat uit het bouwen van een raket, door middel van draaibare puzzelstukjes en is makkelijk. Bij de andere moet je een danswedstrijd winnen van een robot, nadat je dit dansen eerst geoefend hebt. En het valt nog niet altijd mee om in de juiste volgorde de lichtjes aan te klikken.

Op elk moment in het spel kun je naar een menu waar je je huidige missie ziet, het aantal punten dat je inmiddels gescoord hebt en het aantal smileys dat je vond. Deze smileys zijn een extraatje. Je hebt ze niet nodig om het spel uit te spelen, maar vind je ze alle tien, dan krijg je een aantal achtergronden voor je bureaublad.

      

De grafische beelden zijn best aardig. Ze zijn niet spectaculair, maar je kunt zien dat er aandacht aan kleine details is besteed, zowel statisch al geanimeerd. Rotstekeningen, vuilnis en verwelkte bloemen. Een spin, druppend water en neervallend puin. Oogjes in een gat en een onbereikbare arbeider op het schip. Het verlevendigt het spel op een aangename manier, ook omdat het wel aanklikbaar, maar niet noodzakelijk is voor de voortgang van het spel.
De heldere kleuren passen prima bij de planeet vol mutanten, net als het stemmig wit en grijs op het schip bij de nare professor. Vreemd is alleen dat de hoofdpersoon zo'n simpele rechthoekige gele doos met stokjes armen en benen is. Het is niet iemand waarmee je je snel zult identificeren, maar misschien is het bedoeld als een grappige verwijzing naar het tekenfilmfiguur Sponge Bob.

      

De humor in tekst en beeld is het sterkste punt van het spel. Gelukkig geen geforceerde dijenkletsers, maar wel een inhouden intelligent soort humor, dat mij wel aansprak. Een skelet dat zich schaamt omdat hij overleden is nadat hij per ongeluk in slaap viel op een planeet met te weinig zuurstof en een pilletje met de naam placebo waarvan Ed behoorlijk high wordt, zijn slechts twee voorbeelden.
Het is leuk om in de dialogen verwijzingen naar figuren uit de sciencefiction wereld en andere adventurespellen te herkennen.

Er is geen gesproken tekst in het spel. De achtergrondgeluiden zijn voldoende aanwezig en met zorg gekozen. De muziek bestaat uit herhaalde deuntjes die als freeware op het net te vinden zijn en min of meer voor de juiste sci-fi atmosfeer zorgt. Op sommige punten kan het irritant worden, als je lang in een scène verblijft, maar over het algemeen is de muziek een goede ondersteuning van het verhaal.


      

Space Madness is het debuut van Spreadcamp, dat in feite uit slecht één persoon bestaat: Ray Logan. Het spel is nog lang niet volmaakt, maar het verdient wel een aanmoedigingsprijs en is een prima tussendoortje voor zowel de beginnende als de gevorderde speler.

Grotere plaatjes bekijken?    Ga naar de screenshots.