S P E L - I N F O

         

SYBERIA 3


Uitgever: Microids/Anuman Interactive / 2017
Ontwerper: Benoit Sokal

Platform: PC, Mac, PlayStation 4, Xbox One.

Systeemeisen:
--- Windows 7+ 64bit - Processor: Intel Core i5 - 8 GB RAM - Grafische kaart: Nvidia GTX 960 2 GB - DirectX 11 - 45 GB beschikbare HD ruimte - Elk soort geluidskaart.
--- MAC OS X 10.8+ - Processor: Intel Core i5 - 8 GB RAM - Grafische kaart: AMD R7 260X of Nvidia GTX 550 Ti 2go - 45 GB beschikbare HD ruimte - Elk soort geluidskaart.

Categorie:
Fantasie, ontsnappingen, zoek- en trektocht, real time 3D, 3de persoon, gamepad of toetsenbordbesturing met muisklik aanvulling of geheel point & click, Nederlands ondertiteld.

Extra info:
Dit spel is verkrijgbaar met Nederlandse ondertiteling bij Mindscape.nl.

Walkthrough: klik hier voor de Nederlandstalige walkthrough.

Beschrijving en review:
In de eerste twee delen van de Syberia reeks, werd de New Yorkse advocate Kate Walker naar Europa gestuurd om een handtekening te halen van een speelgoedfabrikant. Wat een eenvoudige opdracht leek te zijn, werd een persoonlijke missie.
Aan boord van een trein, gebouwd door uitvinder Hans Voralberg reist ze naar de oostgrenzen van Europa, vergezeld door een robot met de naam Oscar. Hier vervult ze de droomwens van Voralberg in haar zoektocht naar de laatste mammoeten op het legendarische eiland Syberia.
Deel 3 zou aansluiten op het einde van het vorige deel, maar twaalf jaar na die uitgifte zijn er maar weinigen die zich dat nog herinneren. Gelukkig is dit deel ook zonder enige voorkennis te spelen, want er wordt nagenoeg geen informatie gegeven over Kate's voorgeschiedenis.

      

Het spel begint als Kate halfdood aan de oever van een rivier gevonden wordt door de Youkol, een nomadische stam die de bijzondere sneeuwstruisvogels begeleiden op hun trek naar de heilige gronden waar ze paren.
Kate wordt afgeleverd bij een ziekenhuis in Valsembor, waar artsen en verplegend personeel hun best doet om haar daar te houden. Vertrekken wordt zwaar ontmoedigd, niet alleen omdat een detective uit Amerika op weg is om haar te arresteren, maar ook op bevel van de Russische autoriteiten die een eigen agenda hebben. Het is niet alleen Kate die vastzit, andere patiŽnten blijken hier eveneens een permanente verblijfplaats te hebben gevonden, vermoedelijk omdat het slachtoffers zijn van een kernramp die weggemoffeld wordt.
De Youkol zitten intussen eveneens vast in een kamp bij het stadje Valsembor. Hun gids heeft een ongeluk gehad en hij wacht in hetzelfde ziekenhuis op een mechanische vervanging van zijn been. En ook hier is er alle tegenwerking van de artsen. Men wil niet dat de Youkol verder trekken door besmet gebied?
Ondanks een gesaboteerde sleutel, weet Kate echter te ontsnappen en gaat ze in de stad op zoek naar hulp voor de Youkol gids.

      

Niet eenvoudig, want de inwoners geven de Youkol de schuld van al hun ongeluk en werken niet mee. Gelukkig kan ze het vertrouwen winnen van een klokkenmaker, nadat ze zijn medicijnen vindt. Daarna moet een kapitein vol schuldgevoel overgehaald worden zijn schip ter beschikking te stellen, voordat het Kate uiteindelijk lukt om met de Youkol en hun sneeuwstruisvogels te vertrekken. De tocht wordt natuurlijk geen plezierreisje. De autoriteiten zetten de achtervolging in en de obstakels die overwonnen moeten worden zijn niet gering. De gevolgen van klimaatverandering en radio-actief besmette verlaten gebieden zijn overal zichtbaar, ijs is verdwenen, gebouwen en machines zijn kapot en heilige tempels liggen onder een dikke laag beton.
De meestal uitstekend in het verhaal geïntegreerde puzzels zijn niet moeilijk en houden je goed bezig. Ze variëren van de juiste voorwerpen vinden, die je vervolgens moet gebruiken of combineren, tot machines repareren en activeren en de juiste gesprekken voeren. Dat het ietwat onlogisch is, dat uitgerekend Kate in een omgeving vol mensen iets moet zoeken of repareren, hoort gewoon bij het spel. Anders zou je als speler immers niets te doen hebben. Je hoofdtaak is om uit de kliniek te ontsnappen en de Youkol te helpen op elke mogelijke manier.

      

Grafisch voldoet het spel niet overal aan de normen van deze tijd. Op het eerste gezicht oogt het allemaal heel goed, de fantasiewereld is rijk gedetailleerd, in 3D en doet beslist realistisch aan. De sneeuwstruisvogels zouden zomaar kunnen bestaan. De personen zijn karikaturen, die je desondanks zomaar zou kunnen tegenkomen: kinderlijk zachtaardige en bolronde Youkol, geharde Russische militair met ooglapje, nare Russische arts met vierkante onvrouwelijke kop, mooie slanke kleindochter in klederdracht of een oude klokkenmaker met doorleefde blik.
Het zijn hier en daar de achtergronden die soms te plat lijken en ook te statisch zijn. Dat valt met name op bij de gevels van de huizen in het dorp, in de kamers in het ziekenhuis, maar vooral in bossen, waar weliswaar sneeuw valt, maar geen boom of grasspriet beweegt ondanks de hoorbaar fluitende, harde wind. Maar als je daarentegen op een plek met veel mensen bent, dan is het diepte en dynamiek alom. In de kliniek laten naadloos ingepaste, vloeiende animaties, omgeving en beweging van rondlopende mensen zien. Vooral op de markt zie je mensen die schijnbaar willekeurig met hun eigen zaken bezig zijn. De figuranten verkopen, werken, lopen rond, staan in groepjes te praten en te gesticuleren en zijn zelfs aanspreekbaar. Ook een groep sneeuwstruisvogels laat zich van zijn beste kant zien in de natuurlijk uitziende, niet gelijktijdige of snel herhaalde bewegingslussen. Kates schaduw beweegt eveneens natuurlijk met haar mee. Daar staat dan wel weer tegenover dat Kate soms gedeeltelijk door mensen en voorwerpen heen loopt. Heel slordig voor een professioneel team van ontwikkelaars.

      

De bewegingen van figuranten, net als Kates mimiek, is best goed gedaan. Ze beweegt op een natuurlijk, ongedwongen manier en ook de moeilijke gezichtsmimiek is absoluut niet slecht. Verbaasd kijken, boos zijn of flauwe glimlach als een ander aan het woord is, is een leuk extraatje bij de verder zeer beweeglijke karakters. Dat geldt ook voor de tongbewegingen van de Youkol, een goede vondst. Dat de lipsynchronisatie in het Engels niet helemaal klopt is te vergeven, omdat ze gemaakt zijn op de oorspronkelijke taal, het Frans en daar beweegt alles zoals verwacht.
De Engelse stemactrice is overigens dezelfde als in de eerdere delen. Leuk voor de fans, maar of dat een goede keus was? Ze klinkt namelijk intussen ouder en 'berookter' dan de Kate Walker in het spel. Verder is er op de kwaliteit van de stemacteurs niets aan te merken. Ze leven zich professioneel in het karakter in en de goed geschreven dialogen zijn overtuigend echt.
Voeg daarbij de sfeerverhogende muziek van maestro Inon Zur, die je passend begeleidt in rustige, sinistere of gevaarlijke situaties en je zou zeggen dat Syberia 3 een topspel is.

      

Jammer genoeg is er dan ook nog de bediening die meetelt. En die is werkelijk een bron van ergernis. De spelmakers hebben besloten af te zien van het vertrouwde point & click met de muis en over te stappen op een voornamelijk toetsenbordbediening. De muis gebruik je wel nog om bijvoorbeeld schroeven uit te draaien of voorwerpen in een lade te verplaatsen. Dat is geen gemakkelijke karwei, draaien en pakken lukt om onduidelijke reden niet altijd meteen. Ook met een (aanbevolen) controler is het niet eenvoudig.
Lopen met de WASD (of pijltjes) toetsen zou op zich wel te doen zijn, ware het niet dat de geprogrammeerd gefixeerde camera roet in het eten gooit. Je kijkt niet automatisch in de richting waarin je loopt, het camerastandpunt wisselt veelvuldig en daardoor gebeurt het maar al te vaak dat je tegen deurposten in zijmuren of hoekjes van tafels vastloopt of zelfs niet uit cirkeltjes draaien kunt ontsnappen. Je raakt gedesorienteerd en doordat het camerastandpunt vaak en plotseling verandert en Kate nog een seconde in de aangegeven richting doorloopt, is het een hele opgave om bijvoorbeeld een trap op te lopen. Boven aangekomen, ga je, voor je het beseft, met dezelfde snelheid weer naar beneden.
Een ander minpunt zijn de automatische savepunten, maar niet bij het verlaten van het spel. Dat betekent dat je niet zelf kunt opslaan en maar moet hopen dat je na het laden niet teveel nog een keer moet spelen, zonder precies te weten wat je wel of niet gedaan en gezegd hebt. Dat je daarbij dialogen niet kunt afbreken, maakt het niet aangenamer. Een dialoogkeuze maak je met toets 1,2,3 of 4, maar terwijl je nog rustig nadenkt over de opties of de bijpassende toets zoekt, wordt er al geroepen "Nou, zeg eens wat" of iets van die strekking. En ook dat is irritant.
Het te smalle ondertitelingbalkje, waardoor je snel moet lezen en de witte letters op een soms lichte achtergrond vrijwel onzichtbaar zijn, is nog te vergeven.

      

Kort samengevat is Syberia 3 een groot spel, waar geduldige spelers zo'n 26 uur mee bezig zullen zijn. Beelden, geluid en puzzels zijn kwalitatief goed en uitstekend in het verhaal verwerkt.
Het abrupte en onbevredigende einde doet hopen op een deel 4, maar dan hopelijk wel een met een prettiger besturing.

Update: Microids heeft zich de klachten van spelers over de moeizame besturing van SYBERIA 3 aangetrokken en na een update/patch is het spel nu ook geheel point & click bestuurbaar.

Grotere plaatjes bekijken?    Ga naar de screenshots.

Andere delen in de Syberia serie:
Syberia
Syberia 2