S P E L - I N F O

         

THE TALE OF DORIS AND THE DRAGON, episode 1+2


Uitgever: Arrogant Pixel / 2016, 2020
Ontwerper: Ben Simpson, Arrogant Pixel

Platform: PC, Mac, Linux, Android, iPad, iPhone.

Systeemeisen:
--- Windows 7 of later - Processor: Intel i3 of beter - 1 GB RAM - DX9 Capable Grafische kaart of beter - DirectX 9.0 - 300 MB HD ruimte - Elk soort geluidskaart.
--- MAC OS X 10.8 of later - Processor: Intel CPU.
--- Linux: Ubuntu/Fedora/Debian/SteamOS - Processor: Pentium 4 of beter - 512 MB RAM.

Categorie:
Bovennatuurlijke fantasie, humor, hiernamaals, draak, 2D en 2.5D handgetekende beelden, 3de persoon, point & click.

Beschrijving en review:
In dit eerste deel van wat een serie belooft te worden, valt Doris door een futurisch ogende lift in het 'hiernamaals'. Ze laat zich hierdoor niet uit het veld slaan. Nu ze toch blijkbaar overleden is, gaat ze maar meteen op zoek naar haar eerder overleden echtegenoot Albert. Ze krijgt hierbij hulp van een zachtgele vriendelijke draak, die haar een modern apparaatje geeft, waarmee Doris hem kan roepen. En dat is ook nodig, want er zijn andere machten op de achtergrond die hun eigen plannen hebben met Doris en haar zoveel mogelijk tegenwerken.

      

In episode 2 is Doris eindelijk met de veerman de rivier de Styx overgestoken en arriveert ze voor de (bemoste) poort van de hemel.
Binnen blijkt het vooral administratief gezien een grote puinhoop. Overal lange rijen wachtende mensen. Doris vraagt hulp aan de infobalie, aan een jonge man met een stuk ijzer door zijn borst (!) en krijgt te horen dat de overledenen alleen met hun voornaam is het systeem zijn gezet. Een onbegonnen karwei om op die manier Albert te vinden.
Maar Doris geeft niet op en probeert het ondanks kapotte liften, onwillige monteurs en zieke vliegende walvissen hogerop te zoeken tot bij het management. En volgens het introfilmpje, is dat management voorzichtig gezegd, helemaal niet blij met Doris.

      

Doris is een pittige oude dame, niet op haar mondje gevallen, nieuwsgierig en optimistisch. Voor elk probleem heeft ze zo haar eigen oplossing. RuziŰnde geliefden, ook al zijn ze van steen, kun je verzoenen met een bloemetje. Hoe je zo'n boeketje bij elkaar brengt, behoort tot de puzzels in dit spel. Net als het pesten van een demon die niet van klassieke muziek houdt. De puzzels zijn prima in het verhaal ge´ntegreerd, ook in episode 2 waar je te maken krijgt met een hoofdloos verliefde baliemedewerkster. Volg je dat verhaal via de duidelijk leesbare dialoogopties en denk je eraan overal naar te kijken, ˇˇk in je inventaris, dan is het allemaal niet zo moeilijk.
Het enige echte probleem, voor ouderen en mensen met een gehoorstoornis, maar ook voor a-muzikalen, is in episode 1 een puzzel met hoge toontjes die je moet reproduceren zonder visuele hulp. Maar de ontwikkelaars hebben beloofd daar iets aan te doen.

      

De achtergronden zijn in sfeervolle, saaie, zwart-paars-grijze tinten gehouden. Je verwacht niet anders in het 'vagevuur', het gebied na overlijden en voor de oversteek naar de hemel. Ook achtergrond animaties hoef je niet te zoeken, het vagevuur is doods en stil, op een paar opstijgende witte vlokjes na.
De kleine gekleurde details zoals struikjes met bloemen vrolijken de boel niet alleen op, maar zijn ook van belang voor de voortgang van het spel, net als interactie met een opvallend 'knuffel-witte' demon. Natuurlijk is Doris zelf herkenbaar aan haar onafscheidelijke, rode boodschappenkarretje. Ze beweegt soepel in perspectief met een muisklik door het scherm.
De beelden zijn eigenlijk absurd minimalistisch en plat. Zelfs de makers van het spel maken er grapjes over, als ze Doris de rotswand laten vergelijken met de (bordkartonnen) achtergronden van Star Trek.
In episode 2 is alles niet alleen gedetailleerder, maar ook veel lichter van kleur, je bent tenslotte niet meer in het vagevuur, maar in de hemel.

      

Grappig genoeg heeft de veerman die al eeuwen zorgt voor de oversteek naar "het management", toch behoefte aan wat vrolijkheid. Hij onderhoudt een aardig bloemenperkje en maakt met een humoristisch droge stem zelfs grapjes als je eindelijk denkt gewoon over te kunnen steken.
Het stemacteren is trouwens niet alleen bij de veerman, maar ook bij de andere karakters prima gedaan. Door zo 'normaal mogelijk' te praten, is het resultaat juist grappig en draagt het met de uitstekend geschreven teksten beslist bij tot de sfeer. Het is werkelijk aan te bevelen om overal op te klikken, er valt een hoop te genieten.
Voeg daar nog eens de mysterieus sfeervolle klanken van de soundtrack bij en je zou bijna voor de lol een zelf kijkje willen gaan nemen.

      

Kort samengevat is het verhaal van Doris and the Dragon een humoristisch, handgetekend en sfeervol spel, dat een bijzonder kijkje geeft in het reilen en zeilen van het hiernamaals.

Grotere plaatjes bekijken?
Ga naar de screenshots ep. 1   en de   screenshots ep. 2.