S P E L - I N F O

         

A PLAGUE TALE: Innocence


Uitgever: Focus Home Interactive / 2019
Ontwerper: Asobe Studio

Platform: PC, PS4, XBox One.

Systeemeisen:
--- Windows 7/8/10 (64 bits) - Processor: Intel Core i5-4690 (3.5 GHz) of AMD FX-8300 (3.3 GHz) - 16 GB RAM - Grafische kaart: 4 GB, GeForce GTX 970 of Radeon RX 480 - 50 GB beschikbare opslagruimte.

Categorie:
Horror, historisch, inquisitie, (stealth) actie, geïllustreerd realisme, realtime 3D, 3de persoon, toetsenbordbesturing, leeftijd 18+.

Beschrijving en review:
Verhaal
Je speelt als de vijftienjarige Amicia de Rune uit een adellijk Frans geslacht die met haar tien jaar jongere broertje Hugo op weg gaat om genezing voor zijn erfelijke ziekte te vinden.
Het is het midden van de veertiende eeuw waarin de Engelsen met de Fransen strijden om het westelijk deel van Frankrijk, de Inquisitie Hugo in handen probeert te krijgen omdat de Grootinquisiteur Hugo's bloed tot eigen voordeel wil gebruiken, en er ook nog eens de pest heerst waardoor de kinderen achtervolgd worden door dorpelingen die denken dat zij de gevreesde ziekte hebben verspreid. Er dreigen onderweg dus overal gevaren, maar ze ontmoeten ook enkele jonge metgezellen die hun hulp bieden.

Amicia is geen superheldin, maar ze is slim en heeft een slinger die ze goed heeft leren gebruiken. Ze probeert vijandigheden te vermijden door te rennen en zich te verstoppen. De levensgevaarlijke ratten, via welke de pest wordt verpreid, moet ze van zich af zien te houden met behulp van vuur of licht, waar de beesten bang voor zijn. En ze tracht soldaten met geluid af te leiden door het gooien van stenen of potten, waarna ze langs hen heen kan sluipen. Maar in de loop van het spel gaat ze met haar slinger ook de directe confrontatie aan en leert ze andere wapens dan stenen hanteren. Alchemie speelt daarbij een belangrijke rol.

Het grimmige verhaal heeft ook een emotionele kant. Amicia kende haar broertje amper omdat hij altijd thuis door zijn moeder werd verzorgd en afgeschermd. Ze leert van hem te gaan houden. Maar Hugo zelf maakt ook een ontwikkeling door, vooral als hij meer ontdekt over wat hem mankeert en zich afkeert van zijn zus, die informatie voor hem achterhoudt, overigens om hem te beschermen.
Het verhaal is spannend en er zit veel vaart in, maar is bij tijd en wijle wat ongeloofwaardig.

      

Spelervaring
Het spel bestaat uit zeventien hoofdstukken. Er wordt een vrij lang traject afgelegd. Onderweg dien je als Amicia allerlei spullen te verzamelen, zoals lappen leer en stof om haar uitrusting mee op te waarderen, stenen en potten om mee te gooien, en materialen zoals zwavel, salpeter en alcohol, waarmee ze alchemistische mengsels kan maken om daarmee ratten en vijanden uit te schakelen. Het is zaak om ondanks de vijandige omgevingen goed op te letten of er ergens iets 'te halen valt'. Die voorwerpen lichten in het spel een beetje op waardoor ze zelfs van een afstand zijn te traceren. Kijk vooral als het rustig is goed om je heen, voordat je bijvoorbeeld een huis betreedt. Later krijg je wellicht die kans niet meer. Veel rust om te zoeken wordt je trouwens niet gegund.

Op sommige plaatsen tref je een werkbank aan, waar je aan de verbetering van je uitrusting kunt werken. Als je merkt dat je daar weinig kunt uitrichten dan heb je te weinig spullen verzameld en dat kan je opbreken omdat je bijvoorbeeld geen munitie meer hebt en vastloopt in het spel. In dat geval zit er niets anders op dan het betreffende hoofdstuk opnieuw te spelen. Het spel biedt daarvoor de mogelijkheid.

      

Je kunt niet zelf opslaan wat altijd een groot nadeel is, ondanks dat er veelvuldig gebruik wordt gemaakt van autosaves. Als je dood gaat (meer dan eens) dan hoef je vaak maar even te spelen om het opnieuw te proberen, wat evenwel geen garantie is dat het dan wel lukt. Er zijn passages die behoorlijk lastig zijn en de nodige behendigheid vergen. Je wordt gaandeweg wel steeds ervarener. Toch zou het fijn zijn als de mogelijkheid bestond om zelf te saven, ook al is er maar ťťn positie die je later kunt overschrijven, zodat je ook een alternatief voor een probleem (bijvoorbeeld hoe kom ik langs die soldaat?) kunt uitproberen. In enkele gevallen bleek het slingeren keer op keer niet te werken, om onduidelijke redenen. Wel raakten de stenen op. Er was toen geen andere mogelijkheid dan te kiezen voor een snelle dood om het daarna nogmaals vanaf de autosave te proberen.

Het spel is je behulpzaam door het geven van aanwijzingen; enkele voorbeelden: Het gebruik van de slinger wordt aan het begin verklaard, alsook de werking van bepaalde toetsen. Er komt regelmatig in beeld wat je volgende doel is. Bij werkbanken staat aangegeven wat de verbeteringen inhouden. De aanwezigheid van vijanden wordt kenbaar gemaakt door rode bewegende schildjes in beeld. En de werking van nieuwe alchemistische mengsels, die je tijdens het spel leert maken en die je mogelijkheden verruimen, wordt eerst uitgelegd. Anderzijds weet je in de uitgestrekte omgevingen niet steeds waar je naartoe moet.

      

Ondanks de bewegingsvrijheid is het spel in wezen erg lineair en wordt je veelal gedwongen om een bepaalde weg te volgen of een bepaalde techniek te hanteren. Volg je een andere route dan wordt je ontdekt (ga je dood) of vind je te weinig spullen en loop je vast. Je speelruimte is dus beperkt. En een juiste timing bij je handelingen is ook erg belangrijk.

Je kunt tijdens je omzwervingen verschillende 'trofeeŽn' verzamelen, die weliswaar niet noodzakelijk zijn voor de voortgang maar wel een uitdaging om er zo veel mogelijk te vinden. Het zijn bezienswaardigheden, giften en planten voor een herbarium.

Je hoeft geen sleutels te zoeken waarmee je deuren opent. En er wordt niet gevraagd om codes te kraken. Het puzzelaspect is voornamelijk: waar vind ik de spullen en materialen die me vooruit helpen? En: hoe kom ik langs die hordes ratten? En: kan ik om die soldaat heen sluipen of zit er niets anders op dan hem uit te schakelen en hoe dan? Daarnaast komen er situaties voor waarin je van A naar B wilt en moet zien uit te vinden hoe je dat bereikt.

      

Beeld
Grafisch ziet het spel er fantastisch uit met veel aandacht voor detail. De ontwerpers hebben uitermate hun best gedaan om omgevingen zoals een Middeleeuws dorpje, soldatenkamp, kasteel of stad zo overtuigend mogelijk uit te beelden. Sfeer speelt daarbij een belangrijke rol, of het dag is of nacht, mooi weer of regen. Zonlicht valt schitterend door bladeren van bomen of door de ramen. Kaarsen en vuren verpreiden een bijbehorend licht en werpen schaduwen waar je ze verwacht.
Er bewegen vaak meerdere personen onafhankelijk van elkaar en dat gaat heel soepel. De gratie waarmee Amicia beweegt, het kinderlijke lopen van Hugo en het logge gesjok van soldaten komen heel natuurlijk over. Ook is er gezichtsexpressie.

Omdat het een derdepersoonsspel is, waarin veel wordt gelopen, zie je Amicia meestal van achteren, maar ook wel eens van bovenaf en de afstand tot haar varieert. Je bent dan als een cameraman (m/v) die haar volgt, inzoomt en soms close-ups neemt. Dit maakt het geheel erg levendig zoals in een film.
En er zijn filmachtige animaties waarin het spel zonder jouw invloed verder gaat, totdat je het weer moet overnemen. Die overgangen zijn heel vloeiend en natuurlijk. De manier waarop de ratten in beeld zijn gebracht, die allemaal individueel lijken te bewegen, is geniaal.
De achtergronden zijn verre van statisch: wuivende halmen, regen of sneeuw, flakkerend vuur, rook, enzovoorts zorgen ervoor dat je je in de omgeving zelf waant.

      

Geluid
Ook aan de geluiden is veel zorg besteed. Zo klinken de stemmen in een kerk heel ruimtelijk, anders dan buiten of in een kleinere ruimte. In de natuur fluiten vogels en ruist de wind in de bomen, deuren piepen of hoor je dichtslaan en het geluid van voetstappen is hoorbaar. Alles lijkt te kloppen, je hoort steeds het geluid dat je verwacht.
Regelmatig klinkt er geweldige muziek. Dat kan Middeleeuws aandoende sfeermuziek zijn of dreigende dan wel opzwepende muziek, als de spanning toeneemt.

Het stemacteren verdient eveneens een compliment. Amicia klinkt en praat als een tienermeisje en Hugo als een kleuter. Ook hun metgezellen en voor- en tegenstanders hebben bijbehorende stemmen. De teksten die ze uitspreken passen bij de leeftijd en bij de situatie.

      

Samenvatting
Al met al is 'A Plague Tale' een verbluffend mooi spel, zowel wat betreft het goede verhaal als wat betreft de uitwerking in beeld en geluid. Het mag best een kunstwerk worden genoemd. Het spelen is uitdagend: veel zoeken, sluipen, rennen en tegenstanders uitschakelen. Het vergt behendigheid waarin je gaandeweg beter wordt. Enige ervaring in het spelen van dit soort spellen helpt wel, want voor een beginner in het genre kan het behoorlijk lastig zijn. Ook kunnen de gruwelijkheden in het spel potentiŽle spelers afschrikken.

Kanttekening
'A Plague Tale' is een actie-avontuur. Amicia is aanvankelijk kwetsbaar, mede door Hugo aan haar zijde, en zij probeert gevaar te vermijden door eromheen te sluipen. Met ratten heeft ze geen medelijden. Maar in de loop van het verhaal wordt ze steeds gewelddadiger en gaat er meer en meer toe over om tegenstanders met haar slinger om te brengen. Dat gaat niet zachtzinig. Het spel is behoorlijk realistisch en biedt steeds meer mogelijkheden om een vijand te doden. Het spel is niet voor niets 18+ want de gruwelen zijn niet van de lucht: Lijken van gesneuvelde soldaten op een slagveld of door Amicia gedode tegenstanders. Ratten die zich, zodra er geen licht is, massaal op mensen storten en er weinig van overlaten. Opgehangen en gefolterde mensen. Je moet er tegen kunnen of er niet aan beginnen.

Grotere plaatjes bekijken?    Ga naar de screenshots.