S P E L - I N F O

         


  MISKATONIC   episode 1: The Inhuman Stain *



Uitgever: Miskatonicgame/2011
Ontwerper: Miskatonicgame

Systeemeisen:
-- Windows XP/Vista/7 - 1Gb RAM - minimum resolutie 1024x768 - 500Mb HD ruimte

Categorie: Horror, humor, universiteit, sanatorium, 3de persoon perspectief

Walkthrough: klik hier voor Marjo's Nederlandstalige Walkthrough.

Beschrijving:
Episode 1: The Inhuman Stain
Het verhaal speelt zich af op een fictieve universiteit, die voorkomt in de boeken van H.P.Lovecraft. De bibliotheek van deze universiteit bevat een grote collectie occulte boeken, zoals de Necronomicon.
Het spel speelt zich weliswaar af in deze universiteit, maar is een origineel verhaal.

Aurinda, net afgestudeerd in Oude Geschiedenis en met een torenhoge studieschuld, vindt een baan op de Miskatonic Universiteit in Boston. Ze heeft de geruchten over legendarische waanzinnigen, vreemde verdwijningen en gefluister over duistere dingen gehoord, maar kan zich niet voorstellen dat het allemaal waar is.
Hoewel Aurinda het welgemeende advies krijgt om zich zo weinig mogelijk met andermans zaken te bemoeien, gaat ze toch op onderzoek uit als blijkt dat haar kamer doorzocht is. Degene die voor haar deze kamer bewoonde, wordt nu in een inrichting vastgehouden en praat wartaal. Dus wordt Aurinda min of meer gedwongen zelf uit te zoeken wat er gestolen is en waarom. En wat heeft dit alles te maken met wezens uit een andere wereld en de stand van de planeten?

Via adviezen van anderen of gedachtes van Aurinda, verneem je wat je volgende "opdracht" is en krijgt het verhaal voortgang. Vanwege deze stap vor stap dosering, blijf je ge´ntereseerd en net zo nieuwsgierig als de hoofdpersoon.
Door alles te bekijken en te onderzoeken, krijg je achtergrond informatie, die je hard nodig hebt in de soms pittige puzzels.

      

De puzzels zijn niet altijd even makkelijk, maar wel logisch en uitstekend in het verhaal ge´ntegreerd. Er is een goed evenwicht tussen dialoogpuzzels, denkpuzzels en puzzels die gebaseerd zijn op je inventaris. Ze varieren van eenvoudig een voorwerp zoeken en gebruiken, tot zeer goed je ogen de kost geven en de informatie op de juiste wijze gebruiken. Bij een moeilijk soort legpuzzel, krijg je zelfs de kans om hem automatisch te laten oplossen.
Omdat het spel semi-lineair is en min of meer in hoofdstukjes is verdeeld, hoef je niet doelloos rond te zwerven, op zoek naar dat ene voorwerp dat je zou kunnen helpen. Heb je bijvoorbeeld bij het sanatorium een schroefsleutel nodig, dan is die daar in de buurt te vinden. Je hoeft -en kunt niet- terug naar de campus.

De bediening is heel overzichtelijk en effectief. Hotspots worden aangegeven als je er met je cursor overheen gaat. Er is een kaart, die je kunt gebruiken om je sneller naar een bepaalde plaats te brengen. Richtingen worden met grote duidelijke pijlen aangegeven en met een dubbelklik kun je sneller van beeld wisselen. Lopen of iets uit je inventaris halen gaat met linksklikken en verder is het een kwestie van rechtsklikken en voor praten, kijken of actie kiezen.

      

Grafisch ziet dit spel, dat door een amateur gemaakt is met de Wintermute engine, er helemaal niet slecht uit. De achtergronden zijn mooi en gedetailleerd weergegeven. Hier en daar is een hippend of vliegend vogeltje of een rimpel in het water, om meer levendigheid erin te brengen.
De karakters bewegen soepel en redelijk natuurlijk met hoofd en armen en er zijn schaduwen op de juiste plek. Aurinda zelf gaat in een rare pose staan als ze stilstaat en "zweeft" sneller over het terrein dan natuurlijk is als ze loopt, maar dat went snel en is verder niet echt storend. De karakters zijn ook anatomisch niet helemaal correct, maar dat is waarschijnlijk humoristisch bedoelt. De beelden in de tussenfilmpjes wijken duidelijk af van de rest van de animaties. Je ziet daar de karakters in close-up en ze hebben diepte en gezichtsuitdrukkingen.

Het stemacteren is van redelijk goede kwaliteit. De ietwat hese stem van Aurinda klinkt overtuigend en ook de andere karakters klinken beslist niet alsof ze van een stuk papier voorlezen. Ze leven zich goed in hun rol in.
De geluiden zijn minimaal, maar wel passend, al zijn ze soms onverwacht veel te hard. Het openen van een deur, bladeren door een boek of lopen is duidelijk herkenbaar.
Achtergrondgeluiden zijn schaars. Je hoort een enkele vogel en wat kabbelend water en in een enkele scene ook heel even een stukje muziek.
Al met al een onderhoudend spel, dat eindigt in een cliffhanger en nieuwsgierig maakt naar de gebeurtenissen in episode 2.