S P E L - I N F O

         


  GRAY MATTER



Uitgever: DTP Entertainment/2010
Ontwerper: Jane Jensen/Wizarbox
Systeemeisen: Windows XP/Vista/7 met NET Framework 2.0, 1.4GHz Pentium 4, 512 MM RAM (XP) 1GB RAM (Vista), 128 MB DirectX 9 videokaart met Shader 2.0 of ATI Radeon 9800 pro, Nvidia Geforce 6200TC en Intel GMA X3200, 16 bit DirectX 9 soundkaart, 6.6 Giga schijfruimte.
Soort adventure: Mysterie, 3de persoon perspectief, point & click met toetsenbord opties.

Walkthrough: klik hier voor Marjo's Nederlandstalige Walkthrough.

Beschrijving:
Sinds hij een aantal jaren geleden zijn vrouw in een vreselijk auto-ongeluk verloor, heeft dr. David Styles, neurobioloog, zich teruggetrokken op zijn oude landgoed in de buurt van Oxford.
Op een dag staat onverwacht Sam(antha) Everett, straatartieste en goochelaar op de stoep, nadat ze per ongeluk een verkeerde afslag nam en haar motor het begaf. Ze grijpt de kans zich voor te doen als sollicitante voor de baan die Styles op dat moment aanbiedt.
Haar eerste taak is het vinden van vrijwilligers voor een experiment naar de werking van het brein bij het simuleren van oefeningen, zoals hardlopen en gewichtheffen.
Maar dan blijken er op het tijdstip van de experimenten een aantal dingen vreselijk mis te gaan. Is dit nog toeval? En wat hebben de geestverschijningen van Styles' overleden vrouw hiermee te maken?
Sam gaat op onderzoek, maar is tegelijk ook bezig met haar eigen zaken, namelijk toegang krijgen tot en lid worden van de prestigieuze Daedalus Club voor illusionisten.

Jane Jensen, de schrijfster van de briljante Gabriel Knight adventure serie komt na 10 jaar met een nieuw verhaal. En dat lange wachten loonde zich. Het verhaal zit bijzonder goed in elkaar. Je speelt beurtelings als Sam en als David Styles, twee totaal verschillende personen met een verschillende achtergrond en verschillende motieven. Je ziet het verhaal door beider ogen en zowel de gedachtes en het karakter van Sam als van Styles zijn volledig overtuigend uitgewerkt.

De puzzels sluiten naadloos aan bij het spel. Als Sam mensen moet overtuigen tot medewerking, gebruikt ze goocheltrucs, die je uit haar goochelboek moet selecteren en waarvan je de handelingen in de juiste volgorde moet zetten.
Als Styles zijn herinneringen wil stimuleren, moet je op zoek naar voorwerpen of omgevingen die zijn zintuigen prikkelen.
Verder bestaan de puzzels uit het vinden, bekijken, oprapen, (eventueel) combineren en gebruiken van de juiste voorwerpen en het praten met mensen. Dit alles verloopt heel logisch na de informatie die je uit gesprekken en documenten haalt.
Door op de spatietoets te duwen, maak je hotspots zichtbaar.
Mocht je desondanks even niet weten wat te doen, dan kun je altijd op de P duwen om een takenlijst te zien, waarin je voortgang in procenten wordt aangegeven.
Er is een soort doolhof, bestaande uit kamers met teveel deuren, waarin je je weg moet vinden, maar er zijn geen mechanische puzzels of tijdpuzzels.

      

Grafisch gezien doet het spel enigszins gedateerd aan, wat geen wonder is als je bedenkt dat ze zeven jaar erover gedaan hebben met teams die steeds van samenstelling veranderden.
De achtergronden zijn zonder meer schitterend, fotografisch echt en zeer gedetailleerd. Schaduwen, herfstinten en belichting in parken en Oxford in de avond zijn perfect, interieurs sfeervol en authentiek. Er zijn bomen, wolken vogels en voorbijgangers die bewegen en figuranten, zoals een accordeonspeler, die aanklikbaar zijn en reageren.
De tussenscenes worden weergegeven in getekende stripvorm. Heel apart, al lijken de figuren niet helemaal op de karakters in het spel.

Die karakters zijn beslist niet slecht getekend en het was een hele positieve verrassing te merken dat de hoofden van Sam en David de beweging van je muis volgen, zodat ze altijd kijken naar wat je onderzoekt. Maar verder gaat het lopen en bewegen ietwat onnatuurlijk. Je ziet nooit wat ze oprapen of ergens gebruiken, er wordt maar wat met armen gezwaaid. Je zult dus ook geen goochelacts zien. Gezichtsuitdrukkingen en lipsynchronisatie zijn vermeden, door de spreker van de zijkant of op de rug te laten zien. En sommige aanspreekbare karakters gaan altijd star op dezelfde plek staan kijken.

De muziek in het spel is gecomponeerd door Robert Holmes, de echtgenoot van Jane Jensen. Zijn band, de Scarlet Furies, zingen drie liedjes. Dochter Raleigh heeft twee van de drie liedjes van tekst voorzien en zingt ze zelf ook.
De muziek is gothic-folk muziek, melancholisch en uitstekend passend bij de sfeer van het spel. Ze overheerst nergens en is aangenaam op de achtergrond.
De achtergrondgeluiden zijn niet slecht. Als je goed luistert, hoor je in het park de vogels. Daar staat dan wel weer tegenover dat je geen voetstappen hoort als Sam loopt of rent.

Het stemacteren is zeer professioneel gedaan. De kribbige Styles is overtuigend, net als de sussende huishoudster en de verlegen studente. Ook het Amerikaanse accent van Sam en het Russische accent van Helena overtuigen, net als de wisselende gemoedstoestanden waarin ze zich zo nu en dan bevinden.