S P E L - I N F O

         


  GEMINI RUE



Uitgever: Wadjet Eye Games/2010
Ontwerper: Joshua Nuernberger

Systeemeisen: Windows 98/ME/2000/XP/Vista/7 met DirectX 5 of hoger - CPU Pentium 500 MGz of hoger - 64 Mb RAM - Ondersteund elke DirectX-compatible geluids- en videokaart.


Categorie: Science fiction, psychologisch, vreemde planeet, toetsenbord bij enkele actiescènes.

Platform: PC, Mac, Linux, Android, iPhone, iPad.

Walkthrough: klik hier voor Marjo's Nederlandstalige speloplossing.

Beschrijving en review:
Azriel Odin, een ex-moordenaar arriveert op de planeet Barracus. Hij heeft een afspraak voor een ontmoeting met iemand, die echter niet komt opdagen. Azriel gaat naar de man op zoek en hoort dan dat zijn broer gevangen zit op het geheimzinnige "Center 7".
Om daar te komen zit er niets anders op dan samen te werken met de Boryokudan, de maffia.
Intussen zien we hoe op Center 7 de mensen beroofd worden van hun geheugen en een nieuwe identiteit en opleiding krijgen. Een aantal van deze zogenaamde patienten probeert te ontsnappen.
Het lot brengt uiteindelijk Azriel en de mensen zonder geheugen samen, maar daarvoor moet je als speler wel het een en ander doen.

Het verhaal zit bijzonder goed in elkaar en zet je aan tot nadenken over de vraag of je ook iemand persoonlijkheid en karakter kunt veranderen, met het verwijderen van het geheugen.
De puzzels in het spel zijn niet al te moeilijk. Als je de verhaallijn volgt, is het wel duidelijk wat je moet doen. Soms is dat met de juiste mensen praten, soms is het een zoeken van voorwerpen die je verder helpen of het repareren van een machine. En de meest voor de hand liggende oplossingen zijn meestal het beste, zoals eenvoudig een raam inschoppen als je naar binnen wilt.
Enkele problemen kun je alleen oplossen door te schieten. Dit zijn de vervelende actiestukjes in het spel, mede omdat de toetsenbordbediening op dit punt niet erg handig is. Gelukkig zit er op die punten wel een automatische savefunctie, zodat je het meteen nog een keer kunt proberen.

      

De grafische beelden zijn minimaal van opzet. Er wordt veel aan je fantasie overgelaten, mede dankzij de wel heel erg lage resolutie van 300x200. Het spel ziet op een modern beeldscherm dan ook uit als een oudromeins mozaiek. Gelukkig kun je het ook in een klein venster spelen. Maar verwacht ook dan geen details. Mensen die praten worden apart weergegeven in een pop-up schermpje, gewoon in beeld zijn het slechts pixels die op elkaar lijken. Storend is dit echter niet. Het spel wordt gedragen door het verhaal en de rest is ondersteuning.

De muziek wordt op de juiste momenten gedoseerd weergegeven. Voor de rest moet je het doen met het troosteloze gestadige vallen van de regen of de kille stilte in het ruimtestation. Al met al een prima geluidskeuze.
Het stemacteren is overtuigend, vooral bij Azriel. Hij klinkt vastbesloten, zoals je kunt verwachten van een ex-huurmoordenaar. En ook de patienten zonder geheugen klinken volledig overtuigend vlak met weinig emotie. Het geheel pas uitstekend bij de sfeer van dit sombere en originele science fiction verhaal.